Hoopvol

4 februari 2018

De laatste keer dat ze hier logeerde is alweer een eeuwigheid geleden. Het was vorig jaar. Er zaten nog twee blaadjes aan de dagkalender. Ze was toen nog vier jaar, bijna vijf.

Het katholieke onderwijs had gelukkig de schade ingehaald want ze tekende een fraai landschap in de kleuren van het Van Gogh pallet.

Hoog in de lucht een fraaie ster. Op de vraag wat het voorstelde kwam direct de reactie dat het een Jezus-ster was. Die bleek vooral ten doel te hebben dat je Jezus niet hoefde te missen.

Voorafgaand aan de logeerpartij was een deel van het huiskamer vullende Duplo trein emplacement via een Marktplaats transactie omgetoverd tot een Pyramide. De doos en inhoud was gloednieuw. De poppetjes, beelden, mummies en de graftombe deden toch wel denken aan een onderwerp van heel lang geleden. Volgens onze kleindochter mogelijk zelfs wel van 30 jaar geleden.

Het buurmeisje kwam ook langs. Die had al snel een bijnaam voor mij bedacht. Kleine meisjes blijken al goed in kopieren. Binnen een minuut of twee stonden er dan ook twee meiden mij uit te dagen met: mijnheer Snoetjeskwaad.

Inmiddels hebben wij een nieuwe kalender. Is de kleine meid van bijna vijf, nu echt vijf geworden. Stond ze zaterdagmiddag op de stoep met een flinke boodschappentas vol knuffels om weer te komen logeren.

In het jonge leventje waren onlangs helaas ook een aantal zeer ingrijpende dingen gebeurd. Vlak voor haar verjaardag had de hamster het loodje gelegd en het doosje met het stoffelijk overschot moest nog begraven worden terwijl de verjaardag vlaggetjes heen en weer wapperde op haar verjaardagsfeest.

Enorm en intens verdriet toen kort na haar feest voor vriendjes en vriendinnetjes een dorpsgenootje door een ongeval om het leven kwam.

Helaas werd, bij een nog zo een teer kinderzieltje, de eindigheid al onderwerp van gesprek. Al spelend met poppen en knuffels leer je de emoties verwerken. Het onlangs van oma verkregen tijger-knuffeltje had volgens haar - vanochtend - opeens zijn ogen dicht. De kinderarts van slechts vijf jaar diagnosticeerde binnen enkele seconden dat de tijger was overleden. De woordkeuze vond ik waardig en bijzonder.

Ze vervolgde met het verdere proces. De tijger zou spoedig de lucht in gaan. Dat kwam op mij over als toch wel een definitief einde aan het spelen met deze zo geliefde knuffel. Toch ging het spelen met het speelgoedbeestje verder.

Na een minuut of tien was er een herhaling van feiten. De ogen weer dicht, de diagnose en de hemelvaart.

De hoogste tijd om eens nader te informeren hoe dit toch allemaal kan. Het antwoord was verrassend en past bij een hoopvolle opvatting: "na twee keer in de lucht wordt je weer levend!".