Stationnetje

19 juli 2018

Best handig dat de lokale overheid de bewegwijzering steeds beter maakt of zoek ik beter naar wat nog niet eerder opviel?

Even buiten Altea, ter hoogte van het strand, platja, d'Olla wijst een bordje van amper acht bij twintig centimeter naar een estacion. Hier was ik nog niet eerder geweest,dus snel terugschakelen naar een lagere versnelling en het smalle straatje ingereden.

De oleander groeit hier zo uitbundig dat de lantaarnpalen innig worden omarmt door de struik met zijn talrijke bloempjes.

Na een spoorbrug is links een parkeerplaatsje en zo sta ik al snel op een klein stationnetje, s morgens in de vroegte. Het stationsgebouw staat strak in de witkalk, de deuren en kozijnen zijn netjes geverfd, het ziet er goed verzorgd uit. Alles is afgesloten. Een kaartje kopen valt hier niet mee, laat staan een krant of een kop koffie.

Tussen Benidorm en Denia is het enkelspoor en op dit verder totaal verlaten station zijn twee perrons en dus een dubbel spoor zodat treinen elkaar kunnen passeren. De eerstvolgende trein komt over twintig minuten.

Direct grenzend aan het perron is een huis. De casa wordt verhuurd aan een aantal Belgische jongens. Ik ken ze niet, maar hoor enkel mannenstemmen. Ergens achter een heg die het zicht ontneemt gaat een deur open. Iemand rekt zich hoorbaar uit in vermoedelijk de deuropening.

'Mathieu, goedemorgens'. Klinkt het in onvervalst Vlaams, in het verder rustige gebied waar enkel een paar vogeltjes en cicaden voor de herrie zorgen. Een jongeman in zwarte zwembroek stapt het terreintje af en belt met het thuisfront. Ik hoor maar flarden van het gesprek als ik verder een olijfboomgaardje in wandel.

Het gaat in het telefoongesprek over panne, geen idee of het om de kustplaats gaat, de vieze vaat of een auto die het niet meer doet.

Tussen de olijfbomen is het een rommeltje. Vroeger hebben hier kinderen gespeeld. Aan een boom hangt een oude bromfietsband. In die boom zit op een tak een smerige knuffelbeer. Aan een andere boom hangt een plastic mand die dienst deed als schommel en op de grond een klein stoeltje waarvan de vierde stoelpoot ontbreekt.

Via een smal steegje kom ik in de rest van het landelijke stationswijkje met verder keurig verzorgde huizen. Ik vind nog een niet geasfalteerd paadje. Aan weerszijden een metalen paaltje maar de ketting en het bordje privado zijn al jaren geleden weggehaald.

Ik verleen mijzelf toegang, maar helaas het boomrijke stukje land herbergt weinig spectaculairs. De natuur wordt gecomplementeerd met enkele oude zitbanken. Ook een alleraardigst kastje met glazen ruiten en een fraai sierlijk messing slot. Misschien moet ik de lokale kringloopwinkel hier eens op attenderen.

De tijd vliegt voorbij of waren het toch een paar zwaluwen die laag overkwamen? Over vier minuten gaat de trein. Ik versnel mijn pas.

Ik hoor een toeter en even later glijdt de trein over de spoorbrug. Trein gemist. Voor de zoveelste keer blijkt mijn horloge weer eens een paar minuten achter te lopen. En voor het eerst dat ik hier ervaar dat iets op de afgesproken tijd gebeurd.

Op weg naar de auto, ik heb dan een uitgebreid rondje om het stationnetje gelopen, is een kruising met een scala aan afvalbakken. Vijf stuks om precies te zijn. Toch is het blijkbaar niet voldoende voor het grofvuil. Een bonte verzameling van nog hele zakken cement, versleten schoenen in een bijna lege verfemmer, oude houten stoeltjes, afgedankt tegelwerk, een paar groene laarzen zonder veter, maar ook een lange witte sliert van kunststof waarmee in winkels een fraai strikje om een pakje of aan een bos bloemen wordt gemaakt, prima te gebruiken als veter dus. Het enige wat nog ontbreekt is een bordje met de tekst rastro en je kan hier je onderneming in tweedehands goederen starten.

Vlakbij het stationnetje heeft iemand zijn onderbroek verloren. Aan een treinreiziger is mogelijk meer dan alleen het hemd van het lijf gevraagd en is er vervolgens met een sneltreinvaart vandoor gegaan.

Het wordt ook hier warm, bij het kleine stationnetje van Olla. Ik vertrek. Hakke hakke puf puf. Weg zijn wij.