Beestjes

24 juli 2018

De zon staat op het punt zich weer te laten zien als ik ons tijdelijk straatje uitrij. Onderweg rijdend in de richting van buurplaats Altea beredeneer ik dat als ik hier nu rechtsaf ga, dan bij het einde van het huizenblok een fraai zicht moet hebben op het stadje.

Ik hoop dan ook nog met de opkomende zon erachter, als het even kan achter het kerkje wat op het hoogst punt is gelegen.

Het woonwijkje houdt inderdaad op. Twee kerels stappen uit een taxi en zwalken zeer onvast naar het toegangshek. De zon stijgt in rap tempo. Bomen belemmeren het zicht. Er is een paadje. Na een tijdje inderdaad zicht op de skyline van Altea, maar verder weg dan gehoopt, tevens een bonte verzameling aan elektriciteitsdraden, van een droomfoto is het niet gekomen.

Altea is een bonte verzameling van witte huisjes gelegen op een heuvel en vele trapjes en paadjes leiden naar de ingang van iemands voordeur. Je kind hier het knikkerspel aanleren is een onverstandige keuze. Alle stuiters en knikkers zouden uiteindelijk bij het station uitkomen en de daar bivakkerende zwervers zouden geen oog dicht doen, vandaag wel.

Het ritueel met de boodschappenkarren is ook hier aan de gang. Een straatje is afgesloten voor alle verkeer en marktkooplieden verkopen hier uitsluitend verse spullen. Sommige tomaten zijn groter in doorsnede dan een hamburgerbroodje, de radijsjes hebben hier de grote van pingpong ballen en krielaardappeltjes kennen ze hier niet, maar wel aardappelen waar flinke patatas van zijn te snijden.

Er rolt een ondeugende pruim op straat, maar die gaat weer op de grote hoop. Waarom het vooral oudere mannen en vrouwen zijn die naar de markt komen is mij onduidelijk. Ze duwen hun volle kar weer met moeite en met diverse tussenstops terug naar huis, de heuvel op.

Bij restaurant Blau hangen groenen shirts te drogen aan een waslijntje. Een kat licht te lummelen in de zon. Hij ziet er wat stoffig uit. Een wat volgens mij een West Highland white terrier is zit nieuwsgierig in de rondte te kijken bij de ingang van een ijsjeswinkel. De witte haardos is wat smoezelig.

In de verte komt een zojuist geleegde bus uit Benidorm aan. Een soort van legioen in korte broek is in aantocht. Ze zullen zeker ook de kerk bezoeken, waar trouwens de pastoor een merkwaardige voorliefde heeft. Er hangen bij de ingang diverse verbodsbordjes. Een telefoon is niet toegestaan, een brandende sigaret ook niet, ook je telefoon mag niet naar binnen, over een fototoestel wordt niet gerept, maar hoe bijzonder, een bikinitopje is niet toegestaan. Ik snel naar binnen om daar foto's van te maken, maar helaas, enkel Maria glimlacht mij vriendelijk toe.

Ik ontwijk de buslading en kom in straatjes die voor hen te ver lopen zijn. Tussen de huizen galmt het Canarie, Canarie. Waar het geluid vandaan komt is lastig te bepalen. Canarie, Canarie. Ik vermoed dat iemand hier geen aardbeien of kersen aan de deur verkoopt, zoals dat bij ons thuis wel gebeurd, maar van die kleine vogeltjes die je vrij veel hier in piepkleine kooitjes ziet zitten. Canarie, Canarie.

Drie straatjes verder is een wegblokkade. Een vrachtwagen heeft zich in het straatje geperst. Er kan geen boodschappenkar meer langs. Het is een vrachtwagen van een bouwbedrijf met een uitschuifbaar kraantje. Aan het einde van de mast hangt in de takel een vat voor cement.

De kraan wordt vanaf de vrachtwagen bedient maar de kraanmachinist heeft geen zicht op wat er boven zijn hoofd gebeurd. Daar staat een bouwvakker met de omvang van een flinke bierton en die geeft aanwijzingen: Canarie, Canarie. En de bak vol cement verdwijnt in het huisje door een gat waar ooit twee openslaande deuren en een Frans balkonnetje zaten.

Een paar straatjes verder, met de Canarie nog op de achtergrond, staat een klein boompje met groene vruchten in een pot op straat. Ik gok er op dat het limoenen betreft. De eigenaresse bestudeert elke blaadje van de plant. Ik informeer wat ze aan het doen is en ze wijst mij op kleine beestjes die blijkbaar ongewenst zijn. Elke vondst wordt geplet en ter aarde gestort.

Ik mag een foto van haar maken, ze informeert of ze moet lachen, nou dat mag, hoeft niet, dat doe ik al bij de spontane bereidwilligheid van deze Spaanse luizenmoeder.