Vroege vogels

4 augustus 2018

Laatst hebben we hemelsbreed 1515 kilometer naar het zuiden gereisd om er warmpjes bij te zitten. Dat is een vreemde zin, want het kost een paar centen, we zijn nog net niet uitgekleed, maar dat deden we wel.

Heerlijk toeven was het daar in het Spaanse land met dagelijkse een getal boven de 30 op de thermometer. De nachten waren een stuk koeler dankzij de ligging van de slaapkamer en de aanwezige airconditioning.

Gedurende de vakantie is het nieuws nauwelijks gevolgd, maar het kon ons ver weg niet ontgaan dat het in het vaderland ook niet mals was met de temperaturen. De laatste twee dagen waren zelfs in het thuisland warmer dan op het vakantieadres.

Het was afzien en puffen zo vernamen wij van de oudere garde, die naast het klamme zweet of wij wel weer veilig zouden terugkeren, ook menig zweetpareltje hebben laten lopen wegens de hoge temperaturen.

Ik vond het wel lekker thuiskomen zo, lekker Spaans. Nou ja de wandeling op het zinderende asfalt op de luchthaven van Eindhoven was geen pretje en ook bij de overdekte trap aldaar dacht ik even dat wij in een hete lucht oven waren beland en de auto had wat weg van een tostiapparaat en tsja enigszins gebruind waren we al.

Gisteravond is het minder warm als de afgelopen avonden weer veilig thuis, maar er staat geen zuchtje wind. En het is nu net de combinatie van transpiratie en wind die de verkoeling moet geven.

Ramen en deuren staan open. Horren doen hun werk. Dacht ik. Een kriebel in het linkeroor doet realiseren dat er ergens een lek in de beveiliging zit. Nijdig jaag ik de vlieg weg. Na enkele seconden wordt mijn natte kruin menigmaal voor start en landingsbaan aangezien. Door het nijdige gedrag krijg ik het nog warmer.

Ik verander van positie. De lampjes in de woonkamer geven een sfeervol licht, maar je ziet nauwelijks iets goed, maar dat hoeft dan ook niet. Bzzzzzzt. Een mug! Geen idee hoe ook deze rakker ons fort is binnen getreden, maar zien doe ik hem niet, maar horen des te meer. Lichte paniek. Ik heb een bloedhekel aan deze bloeddorstige wezens. Hoe ik ook de beste imitatie geef van een tennisspeler op Roland Garros met een vliegenmepper in de vorm van een tennisracket en uitgerust met de elektrische stoel voor vliegende insecten, het zoemen houdt aan. Ik geef het op en besluit naar bed te gaan en vooral de deur van de slaapkamer dicht te houden.

Het is er niet koud. Ja zelfs warmer dan in de woonkamer. De rust wordt pas echt gevonden als ik onder het dekbed mij verstop voor de mogelijke aanwezigheid van die door de beveiliging gefloepte mug. Ik val in slaap. Tot half vijf.

Om de opgaande zon gedurende de zomermaanden waar te nemen in zuidelijke streken hoef je niet zo heel vroeg je bed uit, hier wel. Maar ook hier is het tegen vijf uur nog best donker. De straatlantaarns verlichten de boel, maar niet de donkere hemel. In de woonkamer is het 26,5 graad en buiten 20.

Omdat de beveiliging niet helemaal waterdicht bleek waren ramen en deuren gesloten, deze gaan als eerste weer open, maar moet nu zelf wel alert blijven voor het boevengilde, dat mogelijk achter de struiken op de loer licht. Er staat nog steeds geen zuchtje wind. Het is stil op straat. Heel stil. En zelfs het koude water uit de kraan is lauw.

Ik blijk niet eens aan de wandel te hoeven om toch van alles mee te maken, het is niet spectaculair, maar wat gebeurd er nog veel als ik eigenlijk nog lekker hoor te slapen op een vroege zaterdagochtend.

Om vijf uur is er wat geritsel in de tuin bij de buren. Buurpoes gaat op onderzoek en blijft op het dak van de schuur eveneens de boel in de gaten houden.

Een kwartiertje later rijdt er een auto de wijk in, mogelijk iemand die terugkomt van een flink uit de hand gelopen feestje. De lucht wordt ietsje lichter. De temperatuur in de woonkamer zakt niet.

Om half zes vertrekt er iemand op een brommer, waarschijnlijk iemand op weg naar zijn of haar werk. Bij de sportschool waar je de hele dag terecht kan brand licht, een vroege sportieveling is daar blijkbaar al druk doende.

Als het brommergeluid verdwenen is hoor ik het neerzetten van potjes of flesjes op een glazen plaat. Het licht in de badkamer van een paar huizen verderop aan de overkant verraad dat er een ochtendritueel gaande is. Om kwart voor zes gaat daar de voordeur open. Het geluid van een rollende koffer. Het slaan van autoportieren. Het gezinnetje is op vakantie. Even later vliegt een Transavia vliegtuig met bestemming Lanzarote over, daar kunnen ze onmogelijk inzitten.

Klokslag zes uur bij de buren, en even later ook bij de kerk in de buurt, fietst er een roodharige juffrouw door de straat met een knalgele bakfiets. Ze bezorgt een krant een paar huizen verderop.

Als ze de hoek om is hoor ik in de verte geweerschoten. Kort daarna is er een verhoogde vliegactiviteit van vogels hoog in de lucht. Volgens de berekeningen moet de zon om zeven over zes opkomen, maar merk er niets van. De keukenrol begint te wapperen. Een voorzichtig briesje.

Plots spot ik de mug. Hij heeft de zonsopgang niet meer meegemaakt. Tien over zes worden een paar eksters en een duif wakker. Ze laten van zich horen. Een paar minuten later wordt het drukker met auto's die de woonwijk verlaten. De lucht is inmiddels lichtblauw. Tien voor half zeven is ook de vlieg opgehouden met vliegen door toedoen van mijn elektrische vliegenmepper.

Een paar minuten later meldt een piep-puup-puup vogeltje zicht in de dichtstbijzijnde boom. Het is kwart voor zeven als een duif zich nestelt op de hoek van een dak zittend in het vroege ochtendzonnetje en enkele ogenblikken later rijdt de eerste bus door de wijk. Ondertussen is het in de woonkamer met slechts anderhalve graad afgekoeld naar 25 graden.

Het is licht genoeg buiten dat ik wel een dutje durf te doen op de bank. Ik blijk het door het briesje niet meer zo warm te hebben. Ik meen zelfs bijna ijsvoeten te hebben.

Ik doe het zonnescherm zachtjes naar beneden. Sluit de achterdeur en het raam in de keuken. Ik sluip weer naar bed. Mug weg. Vlieg weg. Ergste warmte weg. Ik kruip diep onder mijn dekbed, heb het koud. Val in een diepe, tevreden slaap. Naast mij draait de zaag van de houthakker stationair.